بعد مدتها برگشتم به این شهر.. به خونه... دلم برای اتاقم وسایلم تنگ بود الان که دراز کشیدم و چشمم رو دوختم به سقف و محسن نامجو داره توو گوشم زمزمه میبینم چقدر این وزنه های سنگین چندین ساله توو وجودم هنوزم هست.. تغییر کردم اما مثل ی خوابه الان این لحظه این اتفاقات..

مستی هست در محبت، و هشیاری در مستی است.

مرا آن نسیان نباشد در مستی...

شمس_تبریزی

نوشته ی قبلی رو پست موقت کرده بودم.... ولی چند هفته است خیلی درگیرم قلبم ی حس بدی رو پیدا کرده.... انگار برگشتم به اونروزها... به اون ساعتها.... که لحظه شماری می کردم برسی.. حرف بزنی... به اینکه یکبار گفتی شیش صبح پاشو.... و ..... خیلی بهم ریختم.... اگه این دنیا تموم شه و جای دیگه ای وجود نداشته باشه چی؟ ... تموم شده یعنی؟ ... احمقم من...